کف دستش دو قطره سفید بود ...

کیوی قهوه اش را خورد ...

باز هم ته قهوه اش ۲ لکه سفید بود ..

نتوانستم تعبیرشان کنم ..

آخر کیوی به من نگفته بود که اشک هایش را با من تقسیم کرده !

تویی که میگی خودت باش !

تویی که میگی بگرد و پیداش کن !

من پیداش کرده بودم !

من باهاش زندگی کردم !

اما اونی که خودمو بهم داد ٫ اونو ازم گرفت !

حق داشت !

من مال اونم !

اون می تونه منو بهم بده ٫ می تونه منو ازم بگیره !

حالام من خودمو پشت کیوی قایم نکردم !

کاش می شد !

کاش می شد من کیوی باشم !

کاش می شد اون قدر پاک باشم که همون طور که  کیوی رو بدون دیدن حسش می کنی ... منم حس کنی !

من هیچ وقت مثل کیوی نبودم !

من خودم هستم !

من را ببینید !

خیلی قویه ...

اون قدر قوی که حتی تونست لب های کیوی رو بیاره پایین ...

اونقدر قوی بود که نذاشت کیوی بخنده ...

 نذاشت گوشه لباشو بیاره بالا  ....

نذاشت !

همه می گویند خیس شده اند ...

همه می گویند باران می آید ...

اما کیوی غرق خشکسالی است ...

کیوی باران را نمی بیند ...

باران او فعلا قصد باریدن ندارد!!!

کیوی آن بارانی را می خواهد که از بالاست ...

کیوی با دیدن هوای ابری دلخوش نمی شود ...

این فقط یک :دی است که گم شده ...

 فقط یک دلخوشی برای این که دیر تر بفهمد زود دیر شدن را ...

برای این که شاید دیر تر بفهمد که کسی صدایش را نمی شنود ...

کسی را نمی گویم ...

 آن را می گویم ...

او صدایم را شنید ...

اما آن چه گفت ؟!

فقط سکوت خودم را با فریاد سکوتش پاسخ داد ....

کیوی ایمان دارد ...

به او نگویید بی ایمان است ...

به او نگویید ....

او روزی به آن خواهد گفت که چیست !

من او را کشتم ...

او مرده ...

مرده ی مرده ..

مرده تر از همیشه ...

من با این دست های قرمز چه کنم !؟!

برای یک قطره باران ...

خدا که مهربان بود ٫ دعای او را بعد از سال ها مستجاب کرد ...

کیوی غرق باران شد ...

کیوی خیس شد ...

کیوی مدت ها غرق باران بود ...

کیوی بوی خاک نمناک را حس می کرد ...

باران بند آمد ...

کیوی هم چنان با یاد باران خوش بود ..

کیوی با دیدن ابر غرق بایاد می شد ...

ولی من هم چنان نمی فهمم که خدا که این قدر مهربان بود ( است !! ) چرا کیوی را با هوای ابری دلخوش می کند ؟!؟!

یک قطره باران ...

دوباره ..

شاید برای کیوی سیل باشد ...

ببار !

خورشید در دصت کیوی اصت ...

کیوی خورشید را بقل کرد ...

کیوی خورشید را بوصید ...

خورشید حرگظ نفحمید ...

کیوی دلش برای خورشید طنگ نمی شود ...

چون خورشید پیش اوست ...

همان جا ...

زیر قفصه ی صینه ...

صمت چپ ...

درصته !!
آن جا برای توصت و تو این جایی

کیوی فکر کرد کلی چیز یاد گرفته ....

کیوی فکر می کرد برای خودش کیوی حسابی شده است!!

کیوی فکر می کرد همه چیز را می داند ...

اما کیوی فکر کرد و دید هنوز جواب یک چیز را نمی داند ...

: که چرا وقتی اسم او می آید دلش می لرزد ؟؟!؟!؟!!
پس کیوی فهمید هنوز هیچ چیز نمی داند ...

هیچ چیز !!

یخ زده بود ...

تمام وجودش یخ بسته بود ...

کیوی خسته بود ...

کیوی از انتظار خورشید خسته شده بود...

کیوی تمام شب را در انتظار خورشید بیدار مانده بود ..

اما خورشید نیامد ...

کیوی از بی وفایی خورشید دم نزد ...

کیوی هیچ نگفت و باز سکوت کرد ...

کیوی آنقدر سکوت کرد که سکوتش دنیا را کر کرد ....

حالا کیوی هر قدر هم حرف بزند ٫ کسی صدای او را نمی شنود !

آن هایی که نمی خواستند بشنوند ... همان بهتر نشنوند ...

 به خاموشی روی آورد ...

 کیوی را کودک خطاب کردند ...

باز هم به خاموشی پناه برد ...

کیوی هیچ نگفت ...

کیوی نگفت که همه چیز را می بیند ...

 کیوی نگفت که دروغ هایشان را می فهمد ...

کیوی نگفت که همه چیز را می داند ...

کیوی نگفت که شما فکر می کنید بزرگید٫

 و کیوی نگفت که کودک ها هم می فهمند ...

کیوی نگفت که بیش تر از شما می بیند ...

کیوی نگفت که لال است ...

کیوی نگفت که چون نوشتن بلد نیست ٫ فکر می کنید احمق است ...

و کیوی حیچ نگفت که بی ثواد بی ثواد است ....

کیوی نگفت که ثوادش را او به او آموخته ... او که مهربان است ...

کیوی نگفت که حماقتش حاکی از چشمش است ...

 چشمی که ....

مرده شورش را ببرند ... مرده شور آن چشم ها ...

کیوی شاید باشد ...
کیوی ... شاید یه چیزه ... شاید هم یه موجوده ...

کیوی مظهر عشق شاید باشد .... یا شاید :دیی است که با عشق تایپ می شود ... کیوی شاید یک کی برد پر از خاطره باشد.. همان کی بردی که  فضا بین  دکمه هایش را روزی آب شوری فرا گرفته بود ...

 کیوی شاید ....

کیوی از یک جای دور آمده ... جایی که دست هیچکی هیچکی بهش نمی رسه ... سرزمینی که کیوی از اون اومده ، جاییست که دست هیچ آدمی بهش نمی رسه .. هیچ آدمی که بخواد اونجا رو به گه بکشدش ... اونجا جاییه که آدماش با آدمای اینجا فرق دارن .. آدمای اونجا ....... من آدمای اون جا رو دوست دارم ... کیوی اونجارو دوست داره ... اون جا شاید ...

آره ! کیوی از همون جا اومده ! شاید نا کجا آبد تو ... یا نا کجا آباد من ... اون جا که بهترین است ... اون جا که اگر .... شاید ....

کیوی واقعی است ... کیوی درون من است ... کیوی زمانی به وجود آمده که در این جا نبودیم ... این جا که ........

 کیو.ی مظهر حماقتیست که  سر شار از فهم است ..... کیوی دیدن و نخواستن است ...

و کیوی شاید ... هیچ چیز باشد !!!هیچ چیز ....  

mayB just a dream ….